ความรู้ต้อง(ไม่)ห้าม

หนังสือเล่มนี้หลายคนแค่เห็นปกก็คงคิดหนักเวลาจะหยิบขึ้นมาอ่าน แต่ทำไมถึงน่าสนใจ เพราะเล่มนี้เป็นหนังสือที่พูดถึงเรื่องเพศได้โดนใจมากๆ เรื่องเพศในเล่มนี้มีทั้งการวิพากษ์แนวคิดต่างๆ แม้กระทั่งเฟมินิสต์เอง ผ่านการเล่าเรื่องแบบใช้ภาษาง่ายๆ แอบสอดแทรกประสบการณ์ส่วนตัวของผู้เขียนและคนรอบข้าง (ส่วนนี้หรือเปล่าหว่าที่ทำให้วางไม่ลง ฮา)

รู้จักหนังสือเล่มนี้ครั้งแรกเมื่อตอนไปนั่งเรียนหัวข้อเรื่องPornography ในวิชาการเมืองเรื่องเพศของอาจารย์ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์ที่ม.ธรรมศาสตร์ แต่ไม่ได้อ่านทั้งเล่ม อ่านแค่บางบทเท่านั้น แต่นั่นก็เป็นการกระตุ้นทำให้อยากอ่านทั้งเล่ม แต่ปรากฏว่าไม่มีห้องสมุดไหนมีเลย (น่าเบื่อเสียจริง) ผลสุดท้ายก็สั่งผ่านKinokuniya มาอีกจนได้ ถึงจะไม่ทันการเขียนบทความส่งวิชาปรัชญาสตรีก็ตาม

Tisdaleนำเสนอแง่มุมที่แตกต่างจากนักสตรีนิยมคนอื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Catherine MacKinnon และ Andrea Dworkin ที่เป็นแกนนำในการรณรงค์ต่อต้านสื่อลามก เนื่องจากสื่อลามกสร้างผู้หญิงให้กลายเป็นวัตถุทางเพศที่ถูกหยิบขึ้นมาใช้เมื่อใดก็ได้ แต่ขณะเดียวกันประเด็นเรื่องความปรารถนาของผู้หญิงก็เลือนหายไป และก่อให้เกิดการแบ่งผู้หญิงออกเป็นดีและไม่ดี โดยผู้หญิงที่ดีคือมีลักษณะแตกต่างจากภาพที่ปรากฏในสื่อลามกและได้รับผลกระทบจากการบริโภคของผู้ชายโดยเชื่อมโยงเข้ากับความรุนแรงและเพศสัมพันธ์นอกสมรส ส่วนผู้หญิงไม่ดีคือผู้หญิงที่มีความสุขทั้งในฐานะผู้ผลิตและบริโภคสื่อลามก

ประโยคที่ทำให้ชอบหนังสือเล่มนี้ก็คือ I take this personally, the effort to repress material I enjoy-to tell me how wrong it is for me to enjoy it. Anti-pornography legislation is directed at me: as a user, as a writer. Catharine MacKinnon and Andrea Dworkin are themselves prurient, scurrying after sex in every corner. They look down on me and shake a finger: Bad girl. Mustnt touch. That brunch of feminism tell me my very thoughts are bad. Pornography tells me the opposite: that none of my thoughts are bad, that anything goes The message of pornography is that our sexual selves are real.

แล้วคุณคิดอย่างไรล่ะ?

ปล. เพิ่งระลึกได้ว่าช่วงนี้มีแต่เรื่อง Feminist และ Pornography เดี๋ยวจะหาเรื่องอื่นๆ มาเขียนบ้างแล้วกัน - -"